Peter van Beek

Mijn oudste zus woonde meer dan 60 jaar in het vlakke Groningse land. Achter hun boerderij leidde vroeger een slecht verhard pad over een betonnen brugje naar nog meer modderklei met groen en vooral naar onbekende verten. De ¨waddenmodderbeestjes¨ getuigen er nog van.

Het brugje kruiste de plaatselijke waterloop, die onpeilbaar diep en duister aangeduid werd als: ¨Doip¨. Hoe ver het was en hoe doip...en daar mocht je het als Brabander mee doen.
De drie boompjes noem ik zoals altijd: Geloof, Hoop en Liefde.
Geloof dat je moet hebben in jezelf en anderen om het onder die omstandigheden vol te houden; de Hoop dat alles uiteindelijk goed komt en de wetenschap dat het alleen maar kan met heel veel Liefde.  
Mijn zus leefde daar haar druk en veel bewogen leven en ze heeft desondanks altijd haar zonnige kijk behouden tot haar laatste dag. De goudpotten onder de regenboog stonden dan ook welverdiend voor haar klaar toen ze overleed. Voor mij was haar keuze in 1960 voor dat koude, verre Groningen toen een brugje tever, maar na vele jaren ben ik blij dat ik dankzij haar Groningen heb leren waarderen.